حديث چهاردهم خوف و رجا ] الحديث الرابع عشر : بِسَنَدِيَ المُتَّصِلِ إلى مُحَمَّدِ بْنِ يَعْقُوبَ ، ثِقَةِ الإِسْلام وَعِمادِ المُسْلِمينَ ، عَنْ عِدَّةٍ مِنْ أَصْحَابِنَا ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ حَدِيدٍ ، عَنْ مَنْصُورِ بْنِ يُونُسَ ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ الْمُغَيْرَةِ ، أَوْ أَبِيهِ ، عَنْ أَبِي عَبْدِاللَّهِ - عليه‌السَّلام - قَالَ : قُلْتُ لَهُ : مَا [ كَانَ ] فِي وَصِيَّةِ لُقْمَانَ ؟ قَالَ : « كَانَ فِيهَا الأَعَاجِيبُ ؛ وَكَانَ أَعْجَبَ مَا كَانَ فِيهَا أَنْ قَالَ لابْنِهِ : خَفِ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ خِيفَةً لَوْ جِئْتَهُ بِبِرِّ الثَّقَلَيْنِ لَعَذَّبَكَ ؛ وَارْجُ اللَّهَ رَجَاءً لَوْ جِئْتَهُ بِذُنُوبِ الثَّقَلَيْنِ لَرَحِمَكَ » ثُمَّ قَالَ أَبُو عَبْدِاللَّهِ عليه السَّلام : « كَانَ أَبِي يَقُولُ : إِنَّهُ لَيْسَ مِنْ عَبْدٍ مُؤمِنٍ إِلَّا وَفِي قَلْبِهِ نُورَانِ : نُورُ خِيفَةٍ ، وَنُورُ رَجَاءٍ ، لَوْ وُزِنَ هَذَا لَمْ يَزِدْ عَلَى هَذَا ؛ وَلَوْ وُزِنَ هَذَا لَمْ يَزِدْ عَلَى هَذَا » « 1 » . ترجمه : راوى گويد : « گفتم به حضرت صادق - عليه السلام - چه چيز بود وصيت لقمان ؟ گفت : بود در آن شگفت‌ها . و عجب‌تر چيزى كه بود در آن اين بود كه گفت مر پسر خويش را : " بترس خداى عزّ وجلّ را ترسيدنى كه اگر آورده باشى به طاعت جن و انس ، هر آينه عذاب كند تو را ؛ و اميدوار باش خداوند را اميدى كه اگر آورده باشى او را به گناه‌هاى جن و انس ، هر آينه بيامرزد تو را . " پس از آن گفت حضرت صادق عليه السلام : بود پدرم كه مىگفت : " همانا نيست بندهء مؤمنى مگر در دل او دو نور است : نور ترس و نور اميد . اگر كشيده شود اين ، افزون نشود بر اين ؛ و اگر كشيده شود اين ، افزون نيايد بر اين " » .

--> ( 1 ) - الكافي ، ج 2 ، ص 67 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الخوف و الرجاء » حديث 1 .